دل است دیگر…
گاهی هوس می‌کند!!!

هوسِ شب‌های مدینهالنبی…
هوسِ نگاه‌های اشک‌آلود به گنبد خضرا…
هوسِ دردودل با رسولِ مهربانی…
هوسِ نشستن در حیاط چتری…
هوسِ خنکای سنگ‌های مرمر آن مسجد حتی…
هوسِ ایستادن پشت درب‌های بقیع و اشک ریختن و اشک ریختن و اشک ریختن…
هوسِ سعیِ بین مسجدالنبی و بقیع…
هوسِ…

دل است دیگر…
گاهی می‌گیرد!!!

از بی‌مهری‌ها به رسولِ مهر و عاطفه…
از جنایت و خشونت و نامهربانی به اسمِ پیامبرِ مهربانی‌ها..
از تفرقه‌ی امت پیامبرِ حافظِ وحدت…
از بی‌اخلاقی‌ها نسبت به آن خلق عظیم…

دل است دیگر…
خیلی چیزها از خدا می‌خواهد!!!
ولی همه‌اش شاید خلاصه بشود در:

#عشق_محمد_و_آل_محمد در دنیا
و دستگیری‌شان در آخرت 

باذکر صلوات بر محمد ال محمد

اما آنچه مرا به شدت می آزارد و بر نگرانی ام می افزاید، این است که در این سالها ، هرچه به خود بیشتر می نگرم، خبری از ویژگی های رجبی بودن در خود نمی بینم!

مرحوم سید جلال یحیی زاده

فقط دلیل جدایی ز تو گناه من است
ثمر از این همه غفلت دل سیاه من است
همیشه ذكر تو را من به روی لب دارم
كه نام تو گل زهرا دلیل راه من است
ببین كه روز سپیدم ز هجر تو شام است
بیا و نور فكن كه چهره تو ماه من است
جدایی از تو بلایی عظیم و جانكاه است
گواه قلب حزین سردی نگاه من است
بگو به آن دو ملك در سیاهی قبرم
كه این غلام قدیمی بارگاه من است

بانوی چادر به سر !

یگانه ای و لایق تحسین

وقتی در میان این همه “رنگ” سیاهی را برمیگزینی؟؟؟

که"وقار” و “سنگینی"و “حیا” و"نجابتت” را تضمین می کند؟

و همین برای “یگانه معبودت” کافی ست…

که “خشنود” می شود…